Jestem Nerdem i jestem z tego dumna.

 

Chyba dobry początek, co nie? Może trochę zbyt banalny, zbyt trywialny w czasach, gdy prawie każdy w przedziale wiekowym od 5 do 35 lat może powiedzieć, że oglądał w ostatnim czasie choć trzy różne produkcje SF, czy szerzej rozumianego fantasty, gdy uniwersa takie jak Star Wars, Marvel, DC święcą największe tryumfy, gdy co chwilę ukazuje się jakiś nowy film, serial, komiks czy gra, osadzona w jakimś odległym świecie. W czasach, gdy po prostu jest moda na bycie Nerdem.

Problem w tym, że nie ważne jak trywialnie to brzmi jest to zwyczajnie prawda. 

Można by rzec, że swoje "nerdostwo" wręcz wyssałam z mlekiem matki. Podczas gdy ona, poprzez opowieści Verne'a i Lema, rozbudzała moje zainteresowanie fantastyką naukową i nauką samą w sobie, to wraz z ojcem odkrywałam niezbadane obszary światów mniej lub bardziej typowego fantasy. Razem z nim śledziłam przygody „Conana Barbarzyńcy” i u jego boku oglądałam filmy takie jak "Długie łodzie Wikingów". 

Dziś jestem nie tylko fanką fantastyki, ale i początkującym naukowcem. Ukończyłam biologię i jestem w trakcie studiów geologicznych. Dzięki nauce odwiedziłam najdalsze krańce Ziemi i spotykałam niesamowitych ludzi którzy poświęcili życie by ludzkość mogła sięgnąć gwiazd. A jednak zawdzięczam to nie tylko czystej nauce, a także tym wszystkim nierealnym światom. Zawdzięczam im wszystkie spełnione i czekające na spełnienie marzenia, wszystkie szczęśliwe chwile w moim życiu i przyjaźń z tymi wszystkimi cudownymi ludźmi, których spotkałam na swojej drodze.

Jestem Nerdem, kocham moje życie.